De Amsterdammert

Ik was een beetje vroeg, maar toch was er geen stoel of kruk meer vrij in de bar in de Jordaan. Ik wachtte buiten op de Tinderman, en toen hij aankwam lopen, keek ik tegen zijn borst aan. Ruim 2 koppen daarboven een lachend gezicht. We zeiden elkaar gedag, hij een beetje verlegen.

We moesten een aantal bars af voor we er een vonden waar we nog konden zitten. Hij had zich weer herpakt, en we gingen los. De Amsterdammert bleek een leuke man, grappig, vrij, en nuchter op een vrij denkende manier. We maakten elkaar aan het lachen, hardop en luid. Gaandeweg schoven we dichterbij, en toen we ingesloten werden tussen de studentengroepjes werd het warmer.

We kwamen erachter dat we elkaar hoogstwaarschijnlijk al eens letterlijk gepasseerd zijn op een festival ver weg. Dat er geen trouw en kinderwens is. Dat we van plan zijn de rel-oudjes van het bejaardentehuis worden. Het resultaat was dat we ongegeneerd zaten de zoenen, midden in de bar.

Hoewel ik mezelf gezegd had de trein naar huis te nemen, zwichtte ik toch toen hij een arm om me heen sloeg en vertelde dat hij een goede fles gin thuis had staan. Dit was een leuke man, groot, sterk, met een goed verhaal. Dus we gingen op weg naar zijn appartement.

De gin werd voor de show ingeschonken. Binnen de kortste keren werd ik bij m’n broek gegrepen en op zijn schoot gezet. De bovenkleding ging al snel uit, en hij dacht dat ik voor hem wat moois aan had gedaan. De schat. Ik bezit geen afgedragen lingerie. Ik werd zonder pardon opgetild en naar de slaapkamer gedragen.

Na zo’n date zou je willen dat de seks spectaculair is. Hij had wat moeite met het condoom, gaf het de schuld. Mijn werk, waar ik gerust arrogant over ben, mocht maar mondjesmaat baten. Wellicht was het het vele bier. Hij leek wat haast te krijgen, en uiteindelijk lukte het toch. Misschien was hij ongemakkelijk, wist hij dat het niet helemaal liep.

In de ochtend werd ik ongemakkelijk. We werden meerdere keren wakker en vielen weer in slaap, en om 9 uur was ik klaarwakker. Het was me niet duidelijk wat hij wilde. Moest ik weg? Uiteindelijk koos ik om mijn kleren aan te doen voordat ik voorbij mijn welkom was. Niets genanter dan de deur uit gezet worden, en ik wilde dat vermijden. Hij stond op, maar liep niet mee naar beneden.

In de tram en de trein overdacht ik de zonde. Leuke man, seks mwah, maar wel het bekijken of er potentieel in zat waard was. Bovendien had ik door mijn aftocht misschien wel verwarring gezaaid. Ik besloot er ’s avonds een app tegenaan te gooien. En voila; hij wil een tweede date.

Wordt vervolgd dus.

Advertenties

The girl that never heard ‘I love you’

Omdat het nu eenmaal wat vriendelijker klinkt in het Engels dan het Nederlands.

Ik liep vandaag in de stad. Samen met mijn vriendin, we waren net allebei geslaagd voor onze sexy outfits voor het feest weekend in Parijs het aankomende weekend. Zij heeft haar eigen huwelijkscrisis. Ik ben nog nooit in de buurt van een crisis geweest.

Op het moment dat zij zegt ‘wat een schattig stelletje’, zeg ik ‘is dat niet Anne?’. Onze collega, die haar relatie van 12 jaar verbrak om een kinderwens. En nu, krap een half jaar later, met een man die niet van haar achterste af kan blijven, al kusjes gevende, door de stad loopt.

Relatiemeisjes. Ik ben er nooit een geweest. Meisjes en vrouwen die nooit single zijn. Die een maand na een stukgelopen relatie, alweer ‘iemand ontmoet’ hebben. Meisjes die op hun best zijn in een relatie, die wellicht helemaal niet alleen kunnen zijn. Meisjes die misschien wel bang zijn om alleen te zijn en elke kans aangrijpen. Ik ben er nog steeds niet achter hoe ze dan doen. Waar halen ze die mannen vandaan? Wat is er zo speciaal aan hun dat elke man blijft plakken? Ik moet het Anne eens vragen.

En ik? Ik ben de eeuwige single. Ik vertel mensen dat ik al jaren single ben. De werkelijkheid is dat ik al 33 jaar single ben. Mannen vinden me leuk en lekker, en er gaat er niet 1 teleurgesteld naar huis de morning after. Soms neem ik ze express niet mee naar huis, om te kijken of daar een tactiek achter zit. Sommige mannen blijven wat langer hangen. De laatste kanshebber bleef 8 maanden, maar het woord relatie is zelfs in die situatie wat vergezocht.

Ik heb een druk sociaal leven, met vrienden van beide geslachten. Ik heb een goede baan, eigen huis, hobbies, geen psychische problemen en geen lijken in de kast. En toch mist er iets. Er is iets wat voor geen enkele man lang genoeg interessant lijkt.

En toch is het thuiskomen in een leeg en koud huis mooi geweest, je verhaal kwijt kunnen na een rotdag. Het alleenst voelde ik me toen mijn oma overleed vorig jaar. Toen de naaste familie om de kist stond ten overstaan van alle genodigden stond ik daar alleen. Als enige zonder partner. Ik ging naar huis, en was alleen met mijn verdriet. 

Mannen genoeg. Mannen mee naar huis nemen is makkelijk, en daarin kom ik niets tekort. Je lichamelijk blootgeven is makkelijker dan je emotioneel blootgeven. Voor mij dan. Hallo valkuil.

Aan sociale rijkdom geen gebrek, maar er heeft nog nooit een man ‘ik hou van je’ gezegd. En dat is best een verdrietige gedachte.