The girl that never heard ‘I love you’

Omdat het nu eenmaal wat vriendelijker klinkt in het Engels dan het Nederlands.

Ik liep vandaag in de stad. Samen met mijn vriendin, we waren net allebei geslaagd voor onze sexy outfits voor het feest weekend in Parijs het aankomende weekend. Zij heeft haar eigen huwelijkscrisis. Ik ben nog nooit in de buurt van een crisis geweest.

Op het moment dat zij zegt ‘wat een schattig stelletje’, zeg ik ‘is dat niet Anne?’. Onze collega, die haar relatie van 12 jaar verbrak om een kinderwens. En nu, krap een half jaar later, met een man die niet van haar achterste af kan blijven, al kusjes gevende, door de stad loopt.

Relatiemeisjes. Ik ben er nooit een geweest. Meisjes en vrouwen die nooit single zijn. Die een maand na een stukgelopen relatie, alweer ‘iemand ontmoet’ hebben. Meisjes die op hun best zijn in een relatie, die wellicht helemaal niet alleen kunnen zijn. Meisjes die misschien wel bang zijn om alleen te zijn en elke kans aangrijpen. Ik ben er nog steeds niet achter hoe ze dan doen. Waar halen ze die mannen vandaan? Wat is er zo speciaal aan hun dat elke man blijft plakken? Ik moet het Anne eens vragen.

En ik? Ik ben de eeuwige single. Ik vertel mensen dat ik al jaren single ben. De werkelijkheid is dat ik al 33 jaar single ben. Mannen vinden me leuk en lekker, en er gaat er niet 1 teleurgesteld naar huis de morning after. Soms neem ik ze express niet mee naar huis, om te kijken of daar een tactiek achter zit. Sommige mannen blijven wat langer hangen. De laatste kanshebber bleef 8 maanden, maar het woord relatie is zelfs in die situatie wat vergezocht.

Ik heb een druk sociaal leven, met vrienden van beide geslachten. Ik heb een goede baan, eigen huis, hobbies, geen psychische problemen en geen lijken in de kast. En toch mist er iets. Er is iets wat voor geen enkele man lang genoeg interessant lijkt.

En toch is het thuiskomen in een leeg en koud huis mooi geweest, je verhaal kwijt kunnen na een rotdag. Het alleenst voelde ik me toen mijn oma overleed vorig jaar. Toen de naaste familie om de kist stond ten overstaan van alle genodigden stond ik daar alleen. Als enige zonder partner. Ik ging naar huis, en was alleen met mijn verdriet. 

Mannen genoeg. Mannen mee naar huis nemen is makkelijk, en daarin kom ik niets tekort. Je lichamelijk blootgeven is makkelijker dan je emotioneel blootgeven. Voor mij dan. Hallo valkuil.

Aan sociale rijkdom geen gebrek, maar er heeft nog nooit een man ‘ik hou van je’ gezegd. En dat is best een verdrietige gedachte.

Advertenties